Þann 3. júlí 2003 var Bryndís SU 288 í höfninni á Breiðdalsvík.

Skipverji kom um borð í bátinn rétt fyrir hádegi til ýmissa skipsstarfa.  Hann var vanur að kveikja upp í miðstöðinni þegar hann kom um borð sem og hann gerði í þetta sinn.  Miðstöðin kveikir með glóðakerti og þegar skipverjinn þrýsti á hnappinn kom smá hvellur og hélt hann þá að miðstöðin væri stífluð.  Eftir að annar smellur kom ákvað skipverjinn að slökkva á miðstöðinni og var að teygja sig til þess þegar mikil sprenging varð.  Skipverjinn fann mikið högg koma undir hægri fótinn ásamt miklum hita og högg á magann.  Hann náði að standa af sér sprenginguna þar sem hann var við stól við stjórnborðið. 

Skipverjanum tókst að komast af sjálfsdáðum upp á bryggju.  Hann reyndist með bruna á hendi, baki, hælbrot auk skráma og mikils mars. 

• að gaskútur var ofan á stýrishúsi og gasleiðsla frá honum niður með aftanverðu húsinu bakborðsmeginn og inn í stýrishúsið og með síðunni að gashelluborði;
• að hægt var að loka fyrir gasstreymið í þrýstijafnara á gaskútnum á þakinu;
• að gashelluborðið var að gerðinni NATIONAL GT-3AL, með tveimur hellum og litlum grillofni og var staðsett í vistarveru fram í bátnum;
• að opið var (sjá mynd) fyrir gasstreymi á vinstri hellunni að 2/3 hluta.  Einnig var logastjórnun stillt á fjóra af fimm mögulegum.  Skipverjinn hafði ekki notað gashelluborðið í þrjá daga áður en óhappið varð en daginn áður hafði hann verið að þrífa (þurrka af) og eru líkur til að hann hafi rekið sig í hnappana og sett þá í opnunarstöðu.  Þrýsta þurfti á rofann til að skrúfa frá og við prófun virtist það raunhæfur möguleiki að skipverjinn hefði rekið sig í hann með þeim afleiðingum að hann opnaðist;
• að skipverjinn fann ekki gaslykt þegar hann kom fyrst í stýrishúsið;
• að við athugun kom í ljós að allar gaslagnir og samsetningar reyndust í lagi;
• að gaskúturinn var 5 kg af stærð og var eftir á honum um 1 kg eftir óhappið.  Hann hafði verið um borð um þrjá mánuði og var ekki mikið notaður að sögn skipverjans;
• að enginn gasskynjari var í bátnum.